Annemin Plakları - Geçmiş Şahsidir, Umumi Olana Tarih Denir (170. Bölüm Alıntıları)

Ruhu karmakarışık bir müze gibi.

(Şiraz, 2025)

Kimsenin dokunamayacağı hazinelerle dolu.

Bütün bunlarla ne yapacağını bilmiyor.

Başka bir âlemde yaşıyor.

Yürüdüğü yol o kadar dar ki.

Kimse ona eşlik edemiyor.

Koridorlarda yankılanan adımlar gibi yalnızlığını saklıyor.

Kimi odaları toz tutmuş, kimi odalarında ışık yok.

Ama derinlerde bir yerde sadece kendisinin bildiği bir vitrinde parıldayan bir sır var.

Peki siz hiç böyle hissettiniz mi?

Dünyanın içinde ama dünyadan uzak. Ne odamıza sığabiliyoruz ne kalabalığa.

Herkesin ortasında ama kimsenin dokunamadığı bir yerde.

Evet, bir yolumuz var ama öyle dar ki kimse yanımızda yürüyemiyor.

Evet, bir yolumuz var.

Uzun mu bilemeyiz ama Veysel Baba’nın da dediği gibi “ince bir yol”.

İnce yollarda yalnızsınızdır. Yanınıza sığacak mesafe yoktur ki biri elinizden tutsun. Yolun ihtişamı da işte bu yolun darlığında inceliğindedir. Yolla sizin aranıza kimsenin girememesinde. Yolunuzdaki mesafe sadece sizinle yolunuz arasında. Çünkü gerçek yol tek başına yürünür. Bu yüzden yoldaşlık kavramı her yolla karıştırılmamalıdır. Yol arkadaşınız da olabilir ama bu başka bir yoldur. O yollar biraz daha geniştir. Birileri yanınıza sığabilir, size eşlik edebilir.

Yani yaşamın düalitesi bu ya iki yol olmalıdır.

(Dampınar Köyü, 2026)

Seçim yapılan yol değil “hangi yoldan gideceğim” dediğin iki yoldan bahsetmiyorum. Birbirinden bağımsız ama bir bütünü oluşturan iki yol. Biri sosyal yolunuz diğeri kendi yolunuz. Sosyal yolunuz; hayat arkadaşınız, dava arkadaşınız, aileniz vesaire olabilir. Hatta çevrenizi genişlettiğinizde sosyal yolunuz zenginleşir de. Çeşitli sapaklar, virajlar, köprüler… Aynı bir şehrin kuş bakışı görüntüsü gibidir. Sosyal yolunuzun bir trafiği vardır yani. Kendi yolunuzsa kişisel yoldur. Dardır. İncedir. Tek başına yüründüğü zaman var olur. Araya birini sıkıştırmaya çalışırsanız yok olur.

(Ohrid Gölü, 2025)

O yol kimsenin size yetişmesine gerek olmayan bir yol. Çünkü yol kimsesizdir zaten. Tek kimse sensin. Yarışacak bir endişe yok. Birincilik yok. Üçüncülük yok, sonunculuk yok. O yol o kadar sadedir ki bazen sen bile fazlasındır. O yolda Tanrı’yı da biraz anlarsın hatta. Tanrı da sanki tek kişinin sığabileceği bir yolda yürüyordur. Kendini bir anda Tanrı’yı taklit ettiğini sanırken bulursun. Belki de zannetmek fazladır, etmişsindir. Ve kendine sorarsın “toplum birlik midir yoksa çokluk mudur?” Belki de bu yüzden hep iki yolun vardır. Toplum yolum ve kendi yolum. Kendi yolunu bulmak herkese nasip olmaz. Bulanlar içinse yol anlatmakla bitmez.

Yolun güzelliğini tahrip etmemek için bazen yoldan çıkarsın.

Yol yok olmasın diye yolu bile yalnız bırakırsın.

Yol da seni yalnız bırakmıştı zaten.

İyi yolculuklar.

(Tetova, 2025)